Het voorkomen van radioactief afval is een wereldwijd probleem

Het voorkomen van radioactief afval is een wereldwijd probleem. Tot in het 2de deel van de 20ste eeuw werd radioactief afval nog niet op een veilige manier geborgen. Amerika en een groot deel van de landen in Europa dumpten hun radioactief afval gewoon in de Grote en Atlantische Oceaan omdat op deze manier het afval zo ver mogelijk verwijderd was van de mens met de middelen die men toen ter beschikking had. Het afval dat ze dumpten was verpakt in speciale metalen vaten waarin het gecementeerd afval zat. Maar door het zout water corrodeerden de vaten en kwam het radioactief afval vrij in de oceaan, waardoor straling zich kon verspreiden door de stromingen van de oceanen.
Pas in 1971 werd het verboden om hoogradioactief afval te dumpen in de oceanen. Maar er ligt nog steeds een zeer grote hoeveelheid radioactief afval op de bodem van onze oceanen aangezien er geen grote operaties hebben plaatsgevonden om al dit afval uit de oceanen te halen.
Na een tijd had men door dat dit dumpen van radioactief afval in oceanen geen oplossing was en begon men met het zoeken naar nieuwe methodes om het afval op te slaan. En uiteindelijk op te bergen op een veilige manier. Deze methodes moest men zo snel mogelijk vinden aangezien er steeds meer en meer radioactief afval gecreëerd werd. Door de stijging van de hoeveelheid radioactief afval wordt het hoogdringend om de nodige beslissingen en acties te nemen.
De mogelijke opslagmethodes kunnen onderverdeeld worden in drie types:
• Oppervlakte berging (Near-surface disposal)
• Geologische berging (Deep geological disposal)
• Tussentijdse opslag en vervoer
Zoals eerder vermeld, zal de manier waarop het radioactief afval opgeborgen wordt volledig afhangen van de categorie afval waartoe het behoort.
Elke categorie van afval zal dus op een aangepaste manier verwerkt worden, en moeten er ook bepaalde regels gevolgd worden die afhangen van de categorie waartoe het afval behoort.